Uzun zamandır seyretmeyi ertelediğim uzun metrajlı bir parodiyi geçen hafta nihayet izledim.
Öncelikle parodinin baş rol oyuncusunun canlandırmış olduğu karakterle (başka karakter yok zaten) ilgili 2 sene önce bir şeyler yazmaya kalksam herhelade gülmekten yazamayacağımı ve karakteri canlandıran şahısın yeteneğini takdire şahan bulduğumu belirtmek isterim.
Neyse; film hakkında bir şeyler söyleyecek olursam, ilk sahnenin daha beni hayal kırıklığına uğrattığını belirtmek isterim. İki sene önce güldüğüm sahne karşıma oldukça bayağı ve sanki taklit edilirmişcesine çıkmıştı ki az da olsa gülme beklentim o an bitti. Tabi tüm serüven boyunca hiç gülmedim dersem yalan olur ama genelde şehirlerarası yolculuklarda denk gelen ve izlemek zorunda kaldığım “Maskeli Beşler”in maceralarında ne kadar gülüyorsam o kadar güldüm diyebilirim. Yukarıda da belirttiğim gibi filmde Recep İvedik’ten başka bir karakter yok. Halbuki sadece Şaban karakteri üzerine yapılmış filmlerde bile bizi güldürecek başka karakterlere rastlayabiliyoruz. Filmde gerçekten komik olan espiriler de dahi insanı soğutacak diyaloglar var. Örneğin akülü araba espirisinde telefonun diğer tarafında konuşan kişi hiç konuşmayıp ta sadece Recebimiz konuşsaydı espiri daha etkili olurdu diye düşünüyorum. Geleneksel kamyoncular karşılaşmaları espirisine hiç değinmiyorum bile.

Filmdeki çekim kalitesizliğini arkadaşımızın olaya tamamen amatör bir ruhla bakmasına veriyorum ve Recep’in diğer serüvenlerini heyecanla bekliyorum…

Uzun süredir çıkıp çıkmayacağı tartışılan ve internette sürekli gerçek olmayan fotoğrafları dolaşan yeni DSLR fotoğraf makinası Nikon D90 doğrulandı. Henüz ülkemizde satışı olmayan cihazın yurtdışında 18-105 mm VR lens ile kit olarak 1299 $’a satışa sunulacağı beklenmekte.

Cihaz HD kalitesinde görüntü kaydı (video) yapabilme ve live view özelliklerine sahip.

Bir süre sonra detayları hakkında daha geniş yer vereceğim makina için şimdilik Ken Rockwell’in incelemesine bir göz atabilirsiniz:

İnceleme (İngilizce)

Fotoğraf çekmeyi çok seviyorsunuz, bir de çok güzel kompakt (günümüzde herkesin kullandığı, dijital bas çek makinaları) fotoğraf makinanız var. Gelin görün ki, bir yerden sonra bu makinanın sizi -amiyane tabirle- kesmediğini fark ediyorsunuz… Artık yaratıcılığınızı kullanmak, fotoğrafları makinanın seçtiği gibi değil de, kendi istediğiniz gibi çekme, onlara bir şeyler katmak istiyorsunuz. O zaman artık 2 bin YTL verip bir DSLR makina alma zamanı. Eheheh, şaka şaka, durun kapatmayın hemen yazıyı. Daha söyleyeceklerim var hem.

Evet, daha profesyonel fotoğraflar çekmek için biraz para ayırmaya ihtiyacınız var, ama binlerce YTL de değil. Hemen şu anda 500-900YTL arasında bir tutar ödeyerek SLR-like makina alabilirsiniz. Bu makinalarda -her ne kadar DSLR makinalardaki kadar olmasa da-büyük bir esnekliğe sahipsiniz. (Slr-like makinalar hakkında googledan arama yaparak çok detaylı bilgiye sahip olabilirsiniz.). Eğer fotoğrafçılık konusunda ilerlemek istiyorsanız sizin için iyi bir seçim olacaktır bu makinalar. En azından başlangıç aşamasında. Hem, kullanmayacağınız bir sürü özelliğe para vermek ne kadar doğru olur? Değil mi? Karar sizin… (DSLR alın eheuheu… Tamam sustum.)

Fotoğrafçılık konusunda yol kat etmek isteyenlerin bütçe dışında başka bir sorunu ise fotoğrafçılığın ta kendisidir. İçine girince giderek dallanır budaklanır, teknik terimler ve detaylar ile insanı yorar, boğar. Yok enstantane, yok diyafram, yok altın oran, ışık, kompozisyon… İnsan hangi birini öğreneceğini şaşırır. Böyle bir duruma maruz kalan yetenekli ancak heyecanlı ve tezcanlı hobi fotoğrafçılarımız ise kısa zamanda pes ederler ve ilerlemekten korkarlar. Yukarıda bahsettiğim unsurlar tabii ki fotoğrafçılığın olmazsa olmazları ama işi daha severek ve sıkılmadan yapmanın başka yolları da var. İşte, kitabımız bu noktada devreye giriyor.

Fotoğrafçılık konusunda yazılmış belki de binlerce kitap vardır. Ama sanırım bu kitaplar biraz farklı…

Ünlü photoshop üstadı ve fotoğraf ustası Scott Kelby’nin yazdığı “Dijital Fotoğrafçının El Kitabı” bir çok alt bölümden oluşuyor. Küçük küçük bölümler daha da özele indirgenerek size “En iyi” fotoğrafı çekmeniz için gerekli ayarları söylüyor… Nasıl mı? İşte şu şekilde. Diyelim ki bir manzara fotoğrafı çekeceksiniz, değil mi? Size, ışığın yayılma açısı ile diyafram açıklığı, enstantane hızı ile 2 durak bilmemneden bahsetmeyecek. Sadece yapmanız gereken ayarı söyleyecek. Yani, diyaframı 2.8′e getir, enstantaneyi 1/200′e. ISO 100 de kalsın. Gibi. (Eh, bunları da yapamayacaksanız, hobilerinizi bir daha gözden geçirin) Böylece siz de nası daha güzel, keskin, yaratıcı fotoğraflar çektiğinize şaşıracaksınız. Bazı bölümlerde ne gibi ekipmanları kullanmanız gerektiğini söyleyecek. Sanki çekime birlikte çıktığınız bir arkadaşmışcasına yol gösterecek. İlk başta sizi tembelliğe itecekmiş gibi görünen bu yöntem, aslında sizin fotoğraf çekmekten aldığınız keyfi artıracağından, daha iyiyi öğrenmeniz için teşvik edecek. (Tabii hakkaten tembel değilseniz )

Kitabın iki cildi bulunuyor. Açıkcası 2. cilt, ilkinin tutmasından dolayı yazılmış izlenimi verdi bana. İlk cilt gayet güzel konulara temas ederken ikinci cilt genelde flaşlı ve kapalı alan çekimlerine odaklanmış ki, bu biraz daha profesyonel işi. Ve daha fazla para harcamanızı gerektirecek şeylerden bahsediyor. Ama yine de bir kaç ufak ve değerli ipucu bulmak mümkün içinde…

Eğer sizlerde fotoğrafçılığa meraklıysanız ama bu “korkunç” terim, detay havuzunda boğulmaktan korkuyorsanız bu kitaplar sizin için bire bir. Zaten bir yerden sonra size bu ipuçları yetmeyecek ve detaylara kendiniz girmek isteyeceksiniz. İşte o zaman yeni kitaplara ihtiyaç duyacaksınız. Ama o gün hele bi gelsin.

Bu arada belirtmeden geçmeyeyim. Kitap genel olarak Nikon ve Canon makinalar üzerinden anlatılıyor. Ancak söylenen ayarları herhangi bir makinada da bulmanın zor olmadığını düşünüyorum.

Kitabı bütün büyük kitabevlerinde bulabilirsiniz, fiyatı 24′er YTL…

Umarım kitabın size fotoğrafçılık adına faydası olur ve şevkinizi artırır.

Şimdi fotoğraf çekme zamanı… İyi fotoğraflar…

Böyle bir konser bi daha gelmez heralde… Yıllardır Metallica dinlerim, en sonunda konserlerine gitmek de nasip oldu. Çok şükür… Metallica sahneye çıkmadan önce, stad olarak yaptığımız atraksiyonlara hiç girmiyorum, çünkü bu yazıdaki amacım konseri değil, konser kayıtlarını anlatmak. Ama illa da “yaw ben merak ediyom, naptınız beaaa” diyen varsa yazının sonundaki, bir arkadaşın çektiği videoyu izleyebilir… (Biz de az manyak değilmişiz haaa… Çök çök çök çök )

27 Temmuz 2008 tarihinde, belki de gelmiş geçmiş en iyi, en sıkı, en baba Metal gruplarından biri Türkiye’ye uğradı. Fıtına gibi de geçti. Kastı kavurdu. Gençliğini böyle bir grubu dinleyerek geçirmiş birisi olarak da, zaatları canlı izlemek bünyede ne bileyim bir powerade, bir red bull etkisi hissettim. Tabii, buna belki de en çok sebebiyet veren grubun inanılmaz performansıydı. James her “Istanboooouuuuul” dediğinde gözlerim doldu, ben de onunla beraber haykırdım…

Konser başlangıcı, artık grubun her konserinin demirbaş giriş parçası olan Ecstasy of Gold ile oldu… Ki bu şarkı Tallica’nın sitesinden satışını gerçekleştirdiği kayıtlar arasında yer almıyor ne yazık ki…

Konseri “Sahne Önü”nden izleme şerefine nail olan şanslı ve de zengin arkadaşların hemen arkalarından izleyebilen ben; “Creeping Death” ile kendimden geçtim… O meşhur “Die, Die, Die” kısmında kulaklarım patlıyordu ama ses düzeninden değil, staddaki binlerce ‘Tallica’cı insanın haykırışlarından. Neyse, mükemmel giriş, mükemmel bir performans. James hala formunda, bu adamın sesine hastayım. Şarkının kayıtlarına gelecek olursak, stad atmosferi çok güzel bir şekilde yansımış kayıtlara, sesler üstüste binmiyor ve dinleyicilerin bağrışlarını rahatlıkla duymak mümkün. Bu şarkıda Hetfield bir çok kez “İstanbooooool” diye bağırarak tüylerimizi tiken tiken etmeyi başarıyor, sağolsun… Özellikle “You are beatiful İstanbul” kısmı ile…

Hemen sonraki şarkımız ise bir klasik olan “For Whom The Bell Tolls”. Keşke orijinal albüm kayıtlarındaki gibi kilise çanı kullanılsaymış diyorum içimden girişte ancak Trujillo’nun girişi de kayda değer. Ulrich’i de unutmamak lazım tabii ki…  Şarkının girişinde fanlar ile Hetfiled arasında şu diyalog dikkatlerden kaçmıyor. “İstanbul, Metallica, İstanbul, Metallica, İstanbul, Metallica, We are together now”… Süper bir şarkı, anlatılmaz yaşanır…

“Ride The Ligtning” ile devam ediyor şölen… Şahsen favorilerim arasında yer almasa da dinlenesi bir parça, stadın atmosferiyle bütünleşince daha da güzel olmuş. Ancak, söylemem gerekirki Hetfiled’in sesi zaman zaman kulak tırmalayabiliyor ne yazık ki… Üzücü ama artık kabullenmek lazım adam yaşlandı. Ne olursa olsun ben seviyorum bu adamı

Ve işte favorim. “Please join together, with Harvester of Sorrow” dediği an kendimden geçtiğimi hatırlıyorum. Bu nasıl bir melodi Allah’ım, bu nasıl bir gitar tonu. Hani şöyle “JIN, JIN, JIN” deriz ya (ben diyom walla, sizi bilemicem) aynen öle işte… Kusursuz bir parça, konser atmosferiyle daha da güzel olmuş… Ayrıca bu şarkının sonunda kayıtlarda Hetfield ile binlerce dinleyici arasında şu efsanevi konuşmayı da dinleme şanısını bulacaksınız.

Hetfield: Eğer bu ilk Metallica konseriniz ise elinizi kaldırın… (Kaldırır işte büyük çoğunluk)

Hetfield: 2 ise kaldırın (yine kaldırır millet ellerini)

Hetfield: 3 ise… (Hala kaldıranlar var ellerini)

Hetfield: 5 ve daha fazla ise kaldırın ellerinizi… (Yine bir kısım dinleyicinin kaldırdığını görünce…)

Helfield: Sanırım ne dediğimi anlamıyorsunuz… (Hayvan gibi stadda gülüşmeler) Neyse, bu gece hepimiz Metallica dilini konuşuyoruz…

Daha sonra bazı sitelerde okuduğuma göre, en önlerde bir genç elini kaldırmış “5 ve daha fazlası için”. Gerçi neden olmasın adam Amerika’da yaşıyodur, ya da ne bileyim Yunanistan’da, Portekiz de, İspanya’da, İngiltere’de de izlemiştir. Olamaz mı James? Ha, olamaz mı? Kırdın kalbini çocuğun. Bizim de…

Bu konuşmanın hemen akabinde ise Kirk’ün ufak solosu yer alıyor kayıtlarda…

Daha sonra bir klasik olan Welcome Home (Sanitarium) giriyor… Sanırım seyircinin pek de ilgisini çekmiyor bu şarkı ama, ben seviyorum. En güzel slow parçalarından bir tanesi Metallica’nın…

İşte beni en çok şaşırtan parça… “Lepper Messiah”… Bu şarkıyı çok ama çok severim ve konserde çalacakları aklımın ucundan bile geçmemişti. Benim için büyük bir sürpriz oldu. Hetfield’ın “Shhhhhhhh” lamaları giriş kısmına büyük bir tat katmış. Konser kayıtlarını çok beğendim. Robert’ın eşlik ettiği kısımlarda güzel olmuş, ilerleyen dönemlerde back vocal olarak Newsted’i aratmayacak gibi görünüyor… Bu şarkıda “Bow to Lepper Messiah” dediği kısımlara ölüyorum Hetfield’ın yahu… Süper, süper, süper… Hehehe

Not: Fotoğrafları bizzat kendim çektim…

——-To be continued——

samantir’ inda söylediği gibi kimimiz film izli-yor, kimimiz çeki-yor, kimimiz gerçekten yazı-yoruz, ama en güzeli birlikte cok ama cok iyi vakit geciriyoruz =)

dün gece izlemeye başladıgım ve bu sabahın erken saatlerinde bitirdigim muhtesem film: “AMADEUS”. Klasik müzik ve operaya bayılıyorsanız, Mozart’ a hayransanız, Salieri gibi siz de tanrıyı sorguluyorsaniz müziği ve görseli güçlü olan bu filmi kaçirmayin.

film boyunca ‘ he s a musical idiot’ diye tanımlanan Mozart’ ın müzikleri ‘güzel fakat cok fazla nota var’ diye eleştiriliyor, bestelerinin ise ne kadar değerli olduğu ozamanlar bir tek kraliyet bestecisi ve en büyük rakibi Salieri tarafından anlaşılıyor..

gülüşü ile hayran bırakan bir dahinin, kıskançlıgı ile insanın kanını donduran bir rakibin muhteşem uyum filmi.

1984 ABD yapımı, yılının en iyi film Oscar’ ının yanında ve 7dalda daha ödül alan bu filmi kaçırmayıiiinnniinnnn

= )

Romantik komedi filmlerini severim… Neden mi? Çünkü sizi yormazlar, eğlenmek için ideallerdir ve son olarak en sevdiğim aktrislerin çoğu bu tarz filmler çekiyor Bunlardan biri de Drew Barrymore. Olabildiğince bütün filmlerini izlemeye çalışırım, çoğu da kaliteli olur zaten, beni yüzüstü bırakmazlar. Çocuk yaşta başına gelen talihsiz olaya rağmen ayakta durmayı başarabilmiş ve mükemmel işlere imza atmış birisidir kanımca.

Herneyse, Music & Lyrics Hugh Grant ve Drew Barrymore’un başrolünü üstlendiği, yeni yıldız Haley Bennett’in de güzelliğiyle renk kattığı bir film. Filmde 80′li yılların pop müzik idolü Alex Fletcher’ın, eski ününe, prestijine ve servetine kavuşmak için yaptıklarına şahit oluyoruz. Alex, mükemmel bir fırsat yakalayarak günümüz pop yıldızlarından Britney, Shakira gibi şarkıcıların filmdeki muadili sayılabilecek Cora Corman için şarkı sözü yazma şansına sahip olur. Ne var ki, çok iyi bir besteci olan Alex’in söz yazma konusunda hiç yeteneği yoktur. Bir gün yine söz yazıp, bestelemeye çalışırken evindeki bitkileri sulamak için gelen Sophie Fİsher’ın söz yazma konusundaki inanılmaz yeteneğini keşfeder. Böylece ikili, Cora için şarkı yazmaya başlarlar…

Özet olarak konu bu şekilde. Filmin müzikleri mükemmel. Cora’nın olsun, Alex’in olsun, 80′ler (Alex’in 80 li yıllarda yer aldığı PoP grubuna ait şarkılar) olsun şahane şarkılar. Oyunculuk zaten üst seviyede bunu söylemeye gerek bile yok. Eğer çok kafa yormadan bir film izlemek istiyorsanız, bu film tam size göre

Bir Cumartesi günü sabahın 5.30′unda uyanmak…

Hergün işe gitmek için -zaten- erken kalkan biri için hiç de kolay sayılamayacak bir durum. Ama, bilirsiniz, atasözleri gerçekten de durduk yere ortaya çıkmamıştır, hepsi birer tecrübenin ürünüdür. “Gülü seven dikenine katlanır” da bunlardan yalnızca biridir… Nasıl zamanında 3ds Max öğrenmek için, bir çok şeyden (buna hiç vazgeçmeyeceğim(i sandığım) şeyler de dahil) fedakarlık edip, sabahlayıp, öğrendiysem; fotoğrafçılık da aynı şekilde benim için… Yavaş yavaş geliştiriyorum kendimi, ama bunun için hayli vakit (ve de bütçe, ki fotoğrafçılık, kim ne derse desin, belirli bir yatırımı gerektiren uğraş.) ayırmam gerekiyor.

Neyse kaldığımız yerden devam edelim.

Yatağımdan kalkıp teçhizatımı kontrol ediyorum… Hmm.. tripod, tamam, lenslerim, tamam, D80′im, tamam, temizlik fırçam ve diğer ıvır zıvırlarım… Hepsi tamam. Yola koyulma zamanı…

16 Ağustos Cumartesi günü, 4 senemin geçtiği Ege Üniversitesi Kampüsüne çekim yapmaya gittim… Bir çok üstadın da dediği gibi, çekim yapmak için en uygun zamanlar gün doğumu ve gün batımı zamanları. Bu yüzden saat 6.30-7.00 gibi başladım çekimlerime. Hem, böylece insan kendisini nefis bir kahvaltıyı da hak etmiş hissediyor

Kampüste çekilebilecek bir çok güzel nokta var, ben de kendime göre yakaladıklarımı sizlerle paylaşmak istedim…

(Kampüse girdikten sonra hemen sağda kalan şenliklere açılan yolun başladığı yer… Yüksek ISO kullanmak ve net olmayan bir fotoğraf çekmek istemediğimden tripodumu kurarak yaptım çekimi. Alan derinliğinden feragat etmemek için de f/8 diyaframla çekim yaptım.)

(Mükemmel ışığın da yardımıyla fotoğrafladığım, kampüsteki bir çok palmiyeden biri. Güneş tam da öğrenci yurtlarının arkasından yükselip, buradaki ağaçlara vuruyordu. Bir kaç büyük ağaç ise, diğer palmiyelere giden ışığı kapatmıştı, böylece ilginç (en azından benim için) bir kare çıktı ortaya)

(Olimpik havuzun farklı bir perspektifi. (Universiadda kullanılacağını duymuştum, sonra ne olduysa vazgeçildi…)

(Ünlü çeşme Bir çok kez buradan geçerken uğramışlığım vardı… Bu kez bakmadım hala suyu içiliyor mu bilmiyorum. Zor zaman dostudur ama Severim…)

Daha bir çok fotoğraf var aslında kampüsten ama en çok hoşuma gidenleri paylaşmak istedim sizlerle. Eğer isterseniz www.flickr.com/bsamantir adresinden diğer fotoğraflara da bakabilirsiniz…

İyi seyirler…

Bu blog tamamen hobi olarak bir kaç arkadaşın katılımı ile şekillenen bir oluşum. Bazılarımız fotoğraf çekmeyi seviyor, bazılarımız film izlemeyi, bazılarımız kitap, dergi okumayı vs… Üstüne üstlük, hepimiz bunların birini veya bir çoğunu yapıyoruz… Ek olarak, hepimiz geyik yapmayı seviyoruz Böylece ortaya ilginç ve eğlenceli bir sinerji çıkıyor. Kimin ne yazacağı belli değil burada, fotoğraf, film, genel kültür, müzik… Bizden herşey beklenir…

Haydi artık okumaya başlayın…