Böyle bir konser bi daha gelmez heralde… Yıllardır Metallica dinlerim, en sonunda konserlerine gitmek de nasip oldu. Çok şükür… Metallica sahneye çıkmadan önce, stad olarak yaptığımız atraksiyonlara hiç girmiyorum, çünkü bu yazıdaki amacım konseri değil, konser kayıtlarını anlatmak. Ama illa da “yaw ben merak ediyom, naptınız beaaa” diyen varsa yazının sonundaki, bir arkadaşın çektiği videoyu izleyebilir… (Biz de az manyak değilmişiz haaa… Çök çök çök çök )

27 Temmuz 2008 tarihinde, belki de gelmiş geçmiş en iyi, en sıkı, en baba Metal gruplarından biri Türkiye’ye uğradı. Fıtına gibi de geçti. Kastı kavurdu. Gençliğini böyle bir grubu dinleyerek geçirmiş birisi olarak da, zaatları canlı izlemek bünyede ne bileyim bir powerade, bir red bull etkisi hissettim. Tabii, buna belki de en çok sebebiyet veren grubun inanılmaz performansıydı. James her “Istanboooouuuuul” dediğinde gözlerim doldu, ben de onunla beraber haykırdım…

Konser başlangıcı, artık grubun her konserinin demirbaş giriş parçası olan Ecstasy of Gold ile oldu… Ki bu şarkı Tallica’nın sitesinden satışını gerçekleştirdiği kayıtlar arasında yer almıyor ne yazık ki…

Konseri “Sahne Önü”nden izleme şerefine nail olan şanslı ve de zengin arkadaşların hemen arkalarından izleyebilen ben; “Creeping Death” ile kendimden geçtim… O meşhur “Die, Die, Die” kısmında kulaklarım patlıyordu ama ses düzeninden değil, staddaki binlerce ‘Tallica’cı insanın haykırışlarından. Neyse, mükemmel giriş, mükemmel bir performans. James hala formunda, bu adamın sesine hastayım. Şarkının kayıtlarına gelecek olursak, stad atmosferi çok güzel bir şekilde yansımış kayıtlara, sesler üstüste binmiyor ve dinleyicilerin bağrışlarını rahatlıkla duymak mümkün. Bu şarkıda Hetfield bir çok kez “İstanbooooool” diye bağırarak tüylerimizi tiken tiken etmeyi başarıyor, sağolsun… Özellikle “You are beatiful İstanbul” kısmı ile…

Hemen sonraki şarkımız ise bir klasik olan “For Whom The Bell Tolls”. Keşke orijinal albüm kayıtlarındaki gibi kilise çanı kullanılsaymış diyorum içimden girişte ancak Trujillo’nun girişi de kayda değer. Ulrich’i de unutmamak lazım tabii ki…  Şarkının girişinde fanlar ile Hetfiled arasında şu diyalog dikkatlerden kaçmıyor. “İstanbul, Metallica, İstanbul, Metallica, İstanbul, Metallica, We are together now”… Süper bir şarkı, anlatılmaz yaşanır…

“Ride The Ligtning” ile devam ediyor şölen… Şahsen favorilerim arasında yer almasa da dinlenesi bir parça, stadın atmosferiyle bütünleşince daha da güzel olmuş. Ancak, söylemem gerekirki Hetfiled’in sesi zaman zaman kulak tırmalayabiliyor ne yazık ki… Üzücü ama artık kabullenmek lazım adam yaşlandı. Ne olursa olsun ben seviyorum bu adamı

Ve işte favorim. “Please join together, with Harvester of Sorrow” dediği an kendimden geçtiğimi hatırlıyorum. Bu nasıl bir melodi Allah’ım, bu nasıl bir gitar tonu. Hani şöyle “JIN, JIN, JIN” deriz ya (ben diyom walla, sizi bilemicem) aynen öle işte… Kusursuz bir parça, konser atmosferiyle daha da güzel olmuş… Ayrıca bu şarkının sonunda kayıtlarda Hetfield ile binlerce dinleyici arasında şu efsanevi konuşmayı da dinleme şanısını bulacaksınız.

Hetfield: Eğer bu ilk Metallica konseriniz ise elinizi kaldırın… (Kaldırır işte büyük çoğunluk)

Hetfield: 2 ise kaldırın (yine kaldırır millet ellerini)

Hetfield: 3 ise… (Hala kaldıranlar var ellerini)

Hetfield: 5 ve daha fazla ise kaldırın ellerinizi… (Yine bir kısım dinleyicinin kaldırdığını görünce…)

Helfield: Sanırım ne dediğimi anlamıyorsunuz… (Hayvan gibi stadda gülüşmeler) Neyse, bu gece hepimiz Metallica dilini konuşuyoruz…

Daha sonra bazı sitelerde okuduğuma göre, en önlerde bir genç elini kaldırmış “5 ve daha fazlası için”. Gerçi neden olmasın adam Amerika’da yaşıyodur, ya da ne bileyim Yunanistan’da, Portekiz de, İspanya’da, İngiltere’de de izlemiştir. Olamaz mı James? Ha, olamaz mı? Kırdın kalbini çocuğun. Bizim de…

Bu konuşmanın hemen akabinde ise Kirk’ün ufak solosu yer alıyor kayıtlarda…

Daha sonra bir klasik olan Welcome Home (Sanitarium) giriyor… Sanırım seyircinin pek de ilgisini çekmiyor bu şarkı ama, ben seviyorum. En güzel slow parçalarından bir tanesi Metallica’nın…

İşte beni en çok şaşırtan parça… “Lepper Messiah”… Bu şarkıyı çok ama çok severim ve konserde çalacakları aklımın ucundan bile geçmemişti. Benim için büyük bir sürpriz oldu. Hetfield’ın “Shhhhhhhh” lamaları giriş kısmına büyük bir tat katmış. Konser kayıtlarını çok beğendim. Robert’ın eşlik ettiği kısımlarda güzel olmuş, ilerleyen dönemlerde back vocal olarak Newsted’i aratmayacak gibi görünüyor… Bu şarkıda “Bow to Lepper Messiah” dediği kısımlara ölüyorum Hetfield’ın yahu… Süper, süper, süper… Hehehe

Not: Fotoğrafları bizzat kendim çektim…

——-To be continued——